Udens trots verovert heel Brabant via de ton!

Kitty Goverde hoort bij de absolute top van Brabantse tonpraters. Als Prutske en Bertha van de Meulenperd verovert ze de hele regio. Op pad met Udens trots.

Het is zondagmiddag 7 februari, twee uur en in een grote tent in Gennep zitten ruim 400 mannen aan het bier. Klaar voor hun roemruchte kèlszitting, een carnavalsmiddag uitsluitend voor mannen. Met veel muziek, buuts en later op de middag een striptease als hoogtepunt.

Beneden in de kelder kijkt Kitty Goverde (48) via een klein tv’tje toe. Een beetje bezorgd. „Je weet met dit soort zittingen nooit hoeveel ze gedronken hebben”, zegt ze. En zij moet zo meteen als Prutske met haar te grote Mutske de zaal twintig minuten zien te vermaken. „Koppen dicht, Prutske is aan het woord”, opent ze strak. Maar de zaal is rumoerig. „Hé, daar achterin. Kunnen jullie me horen?” „Jaaaaah”, loeien de mannen. „Ikke jullie ook”, ketst Prutske terug. De zaal vat de sneer maar lult en zuipt gewoon verder.
Maar Prutske verkrampt niet. Ze komt uit de ton en vervolgt haar vrolijke verhaal over de lagere school, midden op de catwalk tussen het publiek. Vriend, ‘manager’ en chauffeur Rob Broeders kijkt vanuit de zaal gespannen toe. Na een kwartier taait Prutske af.

„Pffffff, dat was hard werken”, zegt ze met een diepe zucht. „Ik ben maar uit de ton gekomen want anders luisterden ze helemaal niet.” Ter plekke heeft ze zeker vijf minuten uit haar buut geschrapt. Prutske is niet gek.

Beneden in de kelder maakt collega-tonprater Pierre van Helden uit Limburg zich klaar voor zijn optreden. Kussen, knuffels en tips (‘moeilijke zaal maar voorin luisteren ze wel’) worden uitgewisseld. Het is een klein wereldje, die tonpraters.

„Tot aan de carnaval heb ik zo’n zeventig optredens”, vertelt Kitty als vriend Rob de auto richting Elshout stuurt voor het volgende optreden. „Deze middag ‘maar’ twee, de vrijdag en zaterdag ervoor waren het er drie per avond. Waarom? Ik vind het gewoon hartstikke leuk om zo’n zaal te vermaken”, zegt ze. „En ik ben ook apetrots als ik haar daar zo zie staan”, vult Rob aan.

En dus is het voor de twee geen opgave om van november tot februari samen door heel het land te toeren, altijd weer op zoek naar de lach.

Dat ‘ie komt, weet Kitty inmiddels wel. Maar het is soms heel hard werken. „Eigenlijk weet je het na de eerste drie zinnen al hoe het gaat lopen”, zegt ze. „Inmiddels heb ik zo veel ervaring dat ik wel weet dat het goed komt. Maar je moet soms enorm trekken.
En ik blijf onzeker”, zegt de Udense, bijna besmuikt. „Zeker als ik op grote kampioenschappen sta waar allemaal tonpraters in de zaal zitten.” Dat ze al een batterij aan titels en podiumplaatsen heeft veroverd helpt niet veel. De twijfel is nooit ver weg. „Ik beschouw mezelf als de subtop”, zegt ze bescheiden.
Maar overal waar ze komt en optreedt wordt ze als een kanjer onthaald. Want eenmaal in de ton is ze alles en iedereen de baas: scherp, ad rem en met een hoog grapgehalte. Nauwelijks moppen. „Om de paar zinnen moeten de mensen kunnen lachen”, vindt Kitty.

Uitgedaagd door een vriendin deed ze in 2005 als Elleke voor het eerst mee aan de slappe Kletsmiddag bij Henk van Zutven. Ze won. Om te kijken of ze ‘ echt talent’ had, klopte ze aan bij meervoudig kampioen Andy Marcelissen. Hij en later Jan Strik -ook befaamd tonprater- begeleidden haar verder. De rest is historie.

Met een flitsbekeuring in Oeffelt op zak komt Rob tegen vijf uur keurig op tijd in Elshout aan.
Kitty hijst zich een bloot dikkevrouwenpak om de uitverkochte tonpratersmiddag af te sluiten. Het duurt effe -grappen bij een zaal vol oudjes vallen nu eenmaal later- maar dan gaat Zaandhoazenlaand plat voor de vette verhalen van vette Bertha van de Meulenperd. Voor volgend jaar zijn er al dertig optredens vastgelegd. Maar eerst gaat Kitty nu zelf carnaval vieren.

(Bron: Brabants Dagblad)