Eindhovens Dagblad op tournee met Frans Bevers

Het is al weer anderhalve week geleden. Toen de wegen nog wit zagen van de sneeuw en ik een avondje mee mocht met Frans Bevers uit Oirschot. ‘Het is goed om de achterkant van het tonpraten ook eens mee te maken’, zei hij toen hij me uitnodigde.

Uit twee data in december koos ik de negentiende: de drukste avond voor Frans met drie optredens als Ciske, de opgepimpte boer.

Iets na half zeven bel ik aan in Oirschot. De 56-jarige oudgediende – hij stond in 1988 voor het eerst in de ton – is er dan al helemaal klaar voor. De adressen met de verwachte reistijd staan in de tomtom, een handzaam koffertje staat klaar in de hal en – wat ik later zou zien: Frans heeft zijn ‘kostuum’ al aan onder een joggingbroek en vest.

Samen met z’n vrouw Annemieke stappen we in de auto voor een rit naar Udenhout. Naar een benefietavond met diverse andere tonpraters uit de regio zoals Rien Bekkers, Ties van Lierop, Marlon Kicken en Rob Scheepers. De locatie? Een ontmoetingscentrum waarvan de zaal oogt als een heus theater.

Frans moet hier het spits afbijten. Een lastige klus. Want het publiek is nog niet in de stemming. Toch oogt hij ontspannen. Neemt eerst de tijd voor een kopje koffie in de wat krappe kleedruimte. Om daarna in een mum van tijd te veranderen in z’n typetje.

Met wat spuug – water is niet voorhanden – en zijn vingers maakt hij zijn wangen flink rood. Dan een paar handbewegingen met een zwart potloodje en er staan kraaienpoten bij zijn ogen, drie rimpels op het voorhoofd en een demonstratief puntje op de kin. Zijn bril maakt plaats voor een overmaats model, een boerenzakdoek geknoopt als stropdas gaat om de nek, alpinopet op, een paar andere schoenen aan en klaar is Kees. Alleen nog even zijn plastic tasjes op orde brengen en hij kan beginnen.

De bedoeling is om vijf over acht, maar het is tien minuten later voordat hij echt van start gaat. Dat lijkt niet erg, maar Frans moet wel om 21.25 uur in de volgende ton staan.

Dat hij zich daar zorgen om maakt, is tijdens de buut niet te merken. Wel als we om 20.43 uur weer in de auto zitten op weg naar Acht. Gelukkig voorspelt de tomtom dat we het gaan halen en laat Frans weten dat dit optreden hem niet tegen viel, als eerste in een theater, gevuld met publiek ‘zonder drank in de man’.

Hoe anders is het bij VV Acht, waar een goed gevulde kantine bij aankomst om 21.13 uur nog wordt vermaakt door collega Cees Coolen uit Tilburg. Dus ook hier nog even tijd voor wat drinken tot Frans een microfoontje opgeplakt krijgt en zich via de keuken een weg mag banen naar de ton.

“Dit vindt hij leuk”, zegt Annemieke niet veel later als de zaal het bescheurt van het lachen. Want Frans komt hier helemaal goed op dreef. Hij speelt in op de zaal en trakteert het dankbare publiek op grappen die ze in Udenhout hebben moeten missen. “Het ging schôn”, luidt zijn eigen oordeel achteraf.

Terug in de keuken treffen we Berry Knapen uit Heeze. De hekkensluiter op deze avond van de voetbalclub, klaar om zijn buut te brengen als Jarige Job waarmee hij op 8 januari zijn Brabantse titel verdedigt. Hoewel hij zo op moet, gaat hij rustig staan keuvelen met Frans, die nu ook even geen haast heeft. Als we om 22.20 uur weggaan, zie ik nog net door de ramen hoe Berry zijn entree maakt.

Ruim een half uur later komen we aan in Odiliapeel. Hier dient een grote sporthal als zaal voor een reeks tonpraters en ander amusement. In de royale kleedkamer trekt Robert van Lamoen uit Someren net zijn Annie-outfit uit, terwijl Jasper van Gerwen uit Hilvarenbeek er klaar staat om als scout van Ut Padje het podium te bestijgen.

Annemieke en ik bekijken een stukje van zijn optreden, maar keren toch terug naar de kleedkamer, waar een drankje op ons wacht. Om 23.30 uur nemen we ons plekje in de zaal weer in en zien voor de derde keer hoe Frans het publiek weer weet te boeien als Ciske, de opgepimpte boer. Ook als laatste op de avond, waarbij zijn grappen – opmerkelijk genoeg ook deze derde keer – niet eens gaan vervelen.

Een uur later is Frans zover om te gaan. Afgeschminkt en wel. Om me om 01.15 uur nagenoeg voor mijn deur af te zetten. Alles bij elkaar ben ik dan zeven uur van huis geweest, heb me 172,5 kilometer laten rijden, lekker veel gelachen en genoten van het gezelschap waarin ik verkeerde.

En mocht iemand zich afvragen of ik er iets van heb opgestoken? Jazeker! Maar daarover een andere keer meer.

(Tonpraten is een wereldje op zich. Eén waarin Lisette Oosterbosch namens het ED eens een diepe duik neemt. Ze probeert zichzelf ook meteen maar te scholen in het vak, met als doel om ergens in januari een buut te houden als ‘Johanna, journalist uit erremoei’)

Lees meer over de avonturen van Lisette op haar blog: http://www.ed.nl/carnaval/johanna/

Geen gelijkende berichten.